26. BÖLÜM

BİR KAÇ ANI

Yöneticiler Binası’nın terasında karanlık bir silüet, savrulan rüzgârda dalgalanan saçların arasında bir çift hüzünlü mavi göz, Takımlar Lideri Doruk Kuzey sessizce karşındaki manzaraya bakıyordu. Aklında, gözünde canlanan anıda kaybolmuştu…

Güney Emsalsiz…

Güney Yarışları’nın yapıldığı pistte yarışı sabırsızlıkla bekleyen seyirciler tribünleri hınca hınç doldurmuştu. Yarışçılar başlama noktasında başlama işaretini bekliyordu. Midye kabuğu biçimdeki araçları yan yana dizilmiş on ayrı takım, renklerle ayrılmış, heyecanla başlama anını bekliyordu. Takımların renkleri ile boyanmış tribünlerde insanların çığlıklarından geçilmiyordu. Midye kabuğu araçlarının yanlarında son hazırlıklarını yapan yarışçılar birbirlerine son taktikleri veriyordu.

Kırmızı takımda yer alan Onur ve takım arkadaşı sarışın, uzun boylu kız birbirine taktikler veriyordu. Siyah takımda bulunan Dora ve Doruk birlikte çıkacakları bu yarışta ilk defa takım olmuşlardı.

Dora uzun zamandır Güne Yarışları’nda Doruk’la takım olabilmek için her şeyi yapmış, sonunda amacına ulaşmıştı.

Doruk yarışların tam bir usta kurtu olduğu için olabildiğince sakindi. Doruk uzun yıllardır Güney Yarışları’nda yarışmaktan yarışın en iyileri arasında bir numaraydı şüphesiz. Dora ilk defa O’nunla yarışacağı için hem Doruk kadar iyi olmadığı, hem de O’na ayak uydurmanın zorluğunu hissedip geriliyordu. Uzun zamandır Doruk’a olan hayranlığının olduğu da dikkatli gözlerden kaçmıyordu.

Son uyarılar yapılıp takımların hazır olmaları için bir kaç saniye verilirken, Dora’nın gerginliğini farkeden Doruk, “Sakin ol! Kazanacağız!” dedi sakinleştirmeye çalışıp.

Dora Doruk’a olan hayranlığının belli olmaması için yere bakarak, “Çok heyecanlıyım… Bu ilk yarışım değil ama yine de sana ayak uydurmam kolay olmayacak!” dedi.

Doruk son derece rahat, “Bak Dora seninle ilk yarışımız olabilir ama seninle ekip olduğumuza göre bir bütün olduğumuz anlamına gelir. Bir bütün olmanın avantajını kullanmanı öneririm!” dedi.

“Nasıl ?”

Doruk ellerini onun omuzlarına koyup, “Bir yanın ilk defa yarışıyor gibi hissedilebilir ama diğer yarın tam bir profesyonel! Demek ki yüzde elli profesyonelsin! Bunun avantajını kullanarak hareket et!” dedi gözlerini Dora’nın gözlerine dikerek.

“Tamam! Dediğin gibi olsun. Elimden geleni yapacağım.”

“Hadi o zaman! Yarış başlasın!”

Dora Doruk’a gülümserken başlama işaretinin verilmesi ile tüm takımlar araçlarla bindi.

Gökyüzünde bir bulut parlaması ile birlikte yarışçılar hızla ormanlık alana doğru yöneldiler. Olabildiğince yüksek hızla birbirlerini geçmeye çalıştılar. Tüm takımlar birbirlerini ittirerek ilerlemeye devam ederken siyah takım öne geçti. Kırmızı takım hemen arkalarında onlara yetişti. Diğer takımlar onların ardında ip gibi dizilirken siyah takım arayı açamaya başladı. Ormanlık alanın derinliklerine diğerinden önde vardılar. Heyecana kapılan Dora bir anda aracının kontrolünü kaybedip ağaca çarpacaktı ki, Doruk bu durumu önceden fark edip hemen aracını onun önüne kırıp savrulmasını hafifletti. Savrulan araçları yavaşlayıp durunca ikiside hemen indi. Doruk Dora’nın yanına koştu. Sendeleyerek kendi aracından inen Dora yapamadığını görünce utandı. Doruk’a göre çok düşük performanslı gördü kendini. Yapamayacağına emindi artık.

Doruk panikle, “İyi misin? Bir yerine bir şey oldu mu!” diye Dora’yı kontrol etti.

Utanarak, “Hayır! İyiyim ama ben sana ayak uyduramayacağım gibi gözüküyor! Benim yüzümden yarışı kaybedeceksin!” dedi.

Doruk her zamanki kararlı ve dik duruşuyla Dora’nın yüzünü iki eliyle tutup, “Dora biz artık biriz… İkimiz bir… Ekip olmanın çok önemli bir kural vardır biliyor musun!”

“Ne?”

“Yarışta benimlesin… Dışarda ve hayatın diğer kalanında da çoğu zaman benimlesin artık … İşte tam da bu sebepten, ya birlikte kazanırız bu yarışta, ya birlikte yeniliriz… Ya birlikte var oluruz, ya birlikte yok oluruz… Bunu sakın aklından çıkarma! Anladın mı beni!” dedi gözlerin içine bakarak.

“Ama–”

“Aması yok Dora! Sen benim yarışta ve kalan yaşamımda hep var olacaksın. Artık birlikte var olacağız! Anladın mı!”

Dora artık emin olarak, “Ya birlikte var oluruz ya birlikte yok oluruz!”  diye tekrarladı.

Doruk, “Hadi araçlara!” deyince yarım bıraktıkları yarışa döndüler.

Diğerleri çoktan ormanın derinliklerine ilerlemişken hemen peşlerine düştüler. Birkaç dakika sonra diğerlerine yetişip ormanlık alanda hızla araçlarından indiler. Her ağacın dibine her ağacın tepesinde bakıp Güney Kupasını aramaya başladılar.

Diğer takımlar büyük bir gayretle kupanın peşine düşerken Doruk diğerlerine göre daha farklı bir taktik izlemeye başladı. Uzunca bir ağacın tepesine tırmanıp tüm alanı gözüyle taradı.

Dora onun ne yaptığını anlamaya çalışıp aşağıdan ona seslenerek, DORUK  NE  YAPIYORSUN  ORADA ? KUPAYI  ARAMAMIZ  GEREKİYOR !” diye bağırdı.

“BEN  DE  ÖYLE  YAPIYORUM !” diye Dora’ya seslendi ağacın tepesinden. Tüm alanı tatarken bir kaç metre uzaklığındaki ağacın dalları arasında mavi bir parıltı gördü ve gülümsedi. “Buldum bile!” dedi. Hızla ağaçtan inip koşmaya başladı. Dora’da onun peşinden hızla koşmaya başladı. Diğer takımlar siyah takımın hareketliliğini farkedip peşlerine düştüler.

Dora Doruk’un hemen arkasında, “Buldun mu yoksa? Nereye gidiyoruz?” diye seslendi nefes nefese.

“Buldum evet! Acele et! Diğerleri peşimizde!”

“Tamam!”

Doruk kupanın olduğu ağacın tepesine hızla tırmanmaya başlarken Dora onu aşağıda beklemeye başladı. O beklerken diğerleri de peşlerinden gelip onlara yetişmişti. Doruk ağaca tırmanırken diğerleri arkasından ağaca tırmanamasın diye bileğindeki aracın ipini kırbaç gibi çekip diğer dalları kırdı. Çıkabilecekleri bütün dalları kıra kıra yukarı ilerledi.

Onur tam oraya çıkmak isterken takım arkadaşı Ada, “Bekleyelim! Ellerinden alırız,” deyince Onur, “Kendim kazanmayı tercih ederim!” dedi asabice.

Dora diğerlerinin arasından sıyrılıp bekledi. Doruk’un ona kupayı atma ihtimalini göz önünde bulundurarak aracına hızla binebilmek için eli bileğinde bekledi.

Doruk kupaya sonunda ulaştı. Dalların arasından koparırcasına alıp, “Nihayet!” deyip öperek havaya kaldırdı. “Şimdi gidiyoruz!” derken kendi kendine aşağı baktı. Hemen yanındaki ağaçlara atlayarak onu bekleyen rakiplerinden uzaklaşmaya çalıştı. Bunu yaparken yüzü, kolu, elleri her yeri dalların sıyırmasından dolayı yara bere içinde kaldı. Güç bela uzaklaşmaya başlarken Dora’ya seslendi. “İşaretimi bekle!”

Dora “Tamam!” diye seslenirken rakiplerin bazıları Doruk’un peşine düşmeyi tercih ederken birkaç tanesinde onun yanında kalmayı tercih etmişti.

Tam o sırada Doruk’tan bir haykırış yükseldi. “DORA FIRLATIYORUM!”

“FIRLAT!” diye bağırdı Dora.

Doruk kupayı Dora’ya atar atmaz Dora bileğindeki metal ipi bir kırbaç çekip yere aracını savurdu. Ormanlık alana savrulan aracına hızlı bindi. Ağaçların arasından savrularak bir panter gibi hızla ilerlemeye çalışırken yanındaki rakipleride araçlarının ipini çekip onlarda savrulan araçlarıyla peşine düştü.

Doruk ağacın tepesinden hızla inerken havada, biliğindeki aracın ipini çekip yere fırlattı. Aracının üzerine çuval gibi düşüp yuvarlanarak içeri girdi.

Onur hemen peşinde hızla aracıyla onların peşlerine takıldı. Sıkı bir kovalamaca başlamıştı. Önde Dora, ona yetişmeye çalışan Doruk ve ellerinden kupayı almak için kendilerini paralayan diğer takımlar. Birkaç dakika sonra ormanlık alandan sıyrılıp patika yola vardıklarında Dora’ya ilk yetişen Onur oldu. Onur Dora’nın aracının önünü kesip daha fazla ilerlemesini engelledi.

Dora kaçamayacağını anlayınca aracından inip kupanın ellerinden almasını engellenmeye çalışırken Doruk sonunda yetişti.

Aynı anda diğer takımlarda kupaya hamle yaparken bir toz bulutu içinde kalan yarışçılar birbirlerine girdi. Doruk başarılı bir hamleyle tekrar kupayı alıp kendi aracına bindi.

Dora Doruk’un peşine takılıp kaçakları sırada Onur tekrar önlerini kesti. Bu defa Ada’nın yaptığı bir hata yüzünden siyah takım en öne geçti. Bunu fırsat bilmeleri ile finali görmeleri uzun sürmedi.

Seyircilerin çığlıkları arasında birinciliklerini ilan ederken Dora, Doruk’a zorda olsa ayak uydurmanın mutluluğuyla etrafına gülücükler saçıyordu.

Karanlık, uğultulu ıslık gibi bir rüzgar esti.

Doruk acıyla Emsalsiz manzarasına baktı. Yaşadığı eski günleri, Güney Yarışları’nı hayal ederken gözünde canlanan anı yanlız hareket etmesi gerektiğini bir kez daha anlattı ona.

Bu sırada arkasında asansörden henüz inen Okyanus Hanım ve karanlıkta kalan yüzüyle Dipsiz onu düşünceli halini görünce durdular. İkisi de birbirine baktı. Gözlerinde aynı anı canlandı.

Güney Emsalsiz…

Emsalsiz Avı’nın başlamasından sadece birkaç ay öncesi…

Güney Yarışçıları’nın düzenlendiği pistin hemen yakınlarında bir tepede iki karanlık silüet… Okyanus Hanım… Yine mavi elbisesi ve başlığı ile rüzgârda savrulan saçlarıyla piste bakıyordu.

Siyah paltosunun başlığını yüzünün tamamını kapatacak kadar çekmiş olan Dipsiz… Bugünü uzun zamandır bekler gibi pisti seyrediyordu.

Okyanus Hanım düşünceli ve bir o kadar da endişeli sesiyle, “Bunu yapmayı hiç istemiyorum! Dipsiz bu çok ağır! Onlar bunu taşıyabilecek kadar güçlü değiller!

Dipsiz son derece soğukkanlı sesiyle, “Ne kadar güçlü olup olmadıkları avda görürüz Okyanus! Ama illaki bir şeye üzülmek istiyorsan bu biz olmalıyız! Bunu yapmaya mecburuz!” dedi.

Okyanus Hanım piste umutsuzlukla baktı. “Ne olursa olsun bu çok ağır… Bunu herkes kaldıramaz Dipsiz!”

“Kimin neyi, nasıl kaldırılacağını bilemeyiz Okyanus! Ve biliyorsun ki onlar asla umrumda değil!”

“Senin için neyin önemli olduğunu gayet iyi biliyorum Dipsiz!”

“Madem biliyorsun onları neden seçtiğimizide artık anlamalısın!”

“Senin ihtirasların uğruna başka hayatları mahvetmek benim mutlu olabileceğim bir şey değil!”

“Olmalı Okyanus, olmalı! Yoksa üzülen taraf biz oluruz! Unutma ki benim umrumda olan hiçbir şey yok… Kazanmak dışında!”

“Evet çok istiyorsun bunu! Çok da yaklaşmıştın! Ama önünün nasıl kesildiğini hatırlatmama gerek yok sanırım! Önünün nasıl kesildiğini ve tekrar etme ihtimalinide göz önünde bulundur!” dedi gizemli, öfkeli sesiyle.

“Okyanus o alandan bir defa Emsalsiz olmadan çıkmayacağım!”

“Kendine rağmen mi, yoksa onlara rağmen mi? Yoksaaa–” dedi sustu.

Rüzgarın uğultulu sesiyle irkilip İkisi de anılarından sıyrıldı. Emsalsiz manzarasına bakan Doruk’a bakarken bakışlarında birbirlerine anlattıkları çok fazla şey vardı.

Doruk onların geldiğinden habersiz kendi anılarında yine kaybolmuştu.

Güney Yarışları’nın yapılacağı piste final günüydü… On takımdan sadece bir takım finali görebilmişti. İki asil, üç yedek takım olmak üzere beş takım vardı. Siyah takım ve kırmızı takım asiller arasında diğer üç yedek takım gri olarak belirlenmişti. Yarış iki asil arasında geçecek, yedekler bir sonraki sezon için kendilerine avantaj sağlamak için uğraşacaktı.

Siyah takım ile kırmızı takım önde diğerleri arkada başlama anını bekliyordu. Başlama anı bu defa daha heyecanlıydı. Kazanan belli olacağı için herkes çok heyecanlıydı.

Dora artık Doruk’la tam bir uyum içinde olmanın rahatlığıyla kendinden emindi. İkisi göz göze bakıp kazanmak için kendilerine söz verdiler.

Onur’da Ada ile birlikte araçlarının yanında beklerken onları şöyle bir sözdü. Onur rakiplerini yenmeyi kafaya koyarken başlama işareti gelmişti.

Hızla bir başlangıçla tüm takımlar toz bulutu içinde ormanlık alana doğru ilerlediler. Patika yoldan geçip kupayı aramaya başladılar. Hepsi araçlarından inip ağaçların dipleri, çalıların arası ne varsa her yeri didik didik ettiler.

Dora ve Doruk kupanın peşindeyken Onur’da tüm hırsıyla onlardan geri kalmıyordu. Diğer takımlar onların biraz uzağında kupayı ararken Onur biraz uzağında sanki karanlık bir silüet gördü. Diğerlerinin fark etmediği devasa karanlık bir silüet Dora ve Doruk’u seyrediyordu.

Onur ona doğru yaklaştı. Bu şey adeta devasa bir aslan gibi duruyordu. Tam ne olduğunu anlayacaken gruptan heycan dolu bir bağırış yükseldi.  “KUPAYI BULDUM!!!”

Onur ve Doruk hemen sesin geldiği yöne yöneldi.

“NERDESİN  BULAMIYORUM !” diye bağırdı Doruk. Aracının ipini çekip bir işaret çaktı. Gökyüzünde ışıklar etrafa havai fişek gibi saçılırken Dora hemen koşarak kendi aracıyla aynını yapıp gökyüzünde birleştirdi.

Birbirlerini buldukları anda hızlı araçlarına yönelip çıkışa yönerdiler. Kırmızı takımında peşlerine takılması uzun sürmedi. Gri takımlarda onlara yetişmek için elinden geleni yaparken ormanlık alandan çıkıp patikaya ulaşmışlardı.

Bir anda Dora’nın yaptığı bir kaza sonucu yarış aninden durdu.

Dora aracının kontrolünü kaybedip savrulurken hızla takla atmaya hazırlanan aracı Onur’un sert ve ani bir manevrasıyla kesildi. Dora büyük bir kazadan Onur sayesinde kurtuldu. Sağlı sollu yalpalayan aracını güç bela durdurup nefes nefese aracından indi. Kazanın etkisiyle tüm yarışçılarda durmuştu. Neler olduğuna bakıyorlardı.

Dora kendini toparlamaya çalışırken Doruk panikle aracından inip onun iyi olup olmadığına baktığı sırada yaşanan kargaşadan faydalanan gri takımlardan biri kupayı kaptığı gibi kaçtı.

“Ben iyiyim. Doruk kupayı almaya çalış,” dedi Dora.

Doruk Dora’nın iyi olduğunu görünce tekrar kupanın peşine düştü. Geri alması ve finali görmesi sadece bir kaç saniye sürdü.

Alkışlar tüm pistte yankılanıp kalan yarışçılarda geldiklerinde Doruk elindeki kupayı Onur’a uzattı. Kaza olmasaydı Onur’un da kazanma şansının yüksek olduğunu görmüştü. Dora’ya yardım ettiği ve bu yüzden geç kaldığı için Onur’a, “Senin hakkın!” dedi.

“Yakaladığımda benim olur!” dedi Onur.

Doruk Onur’un bunu kabul etmeyeceğini biliyordu. Kendisi de aynı durumda olsa kabul etmezdi.

Kazanan siyah takım olmuştu ama bu defa bir fark vardı. Seyirciler Onur’un centilmenliğinide görüp çılgınca alkışladılar. Bu durumda siyah takım ve Onur sezonun birincileri olarak kabul edilmişti.

Doruk tekrar anılarından sıyılırken Emsalsiz manzarası karşısında sessiz bir fısıltı dudaklarından döküldü. “Ya birlikte var oluruz, ya birlikte yok oluruz… Mavi Rüyam…”

Okyanus ve Dipsiz Doruk’un ne söylediğini anlamasada hüznünün sebebinin kendileri olduklarının gayet farkındaydı.

 

BÖLÜM 27

İTİRAZ VE ÖFKE DOLU KONUŞMA

Doruk’un yanından uzaklaşan Okyanus ve Dipsiz asansörden inip Okyanus Hanım’nın odasına gittiler.

Dipsiz son derece sakin biçimde, Okyanus Hanım’ın masasının karşısındaki perdenin önünde duran sallanan sandalyeye kendini bıraktı. Okyanus Hanım ona göre bir o kadar gergin ve korku dolu tavırla odanın bir ucundan diğer ucuna dolanıp durdu. Gözlerindeki endişeyle durup Dipsiz’e döndü. “Onların da hayatını bu şekilde mahvetmeye hakkımız yok!”

Dipsiz rahat ve umarsız tavrını sürdürüp, “Kimin hayatı ne kadar mahvoldu bu beni hiç ilgilendirmiyor Okyanus,” dedi, bacak bacak üstüne atarak.

Okyanus Hanım bu cevaptan rahatsız, “İnsanların hayatlarının mahvolması seni ilgilendirmiyor bundan eminim… Ama şunu unutma Dipsiz, her zaman senin istediğin olmayabilir!” dedi. Sesinde garip bir ima vardı.

“Benim istediğim olacak Okyanus, olacak!”

“Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun anlamıyorum!”

“Anlamalısın Okyanus. Ben kazanmak için yeniden başladım. Bunun için hiçbir şeyi umursamam, hiçbir şeyi görmem!”

“Ya öyle mi! Belki gören, duyan birileri vardır!” dedi karanlık sesle.

Dipsiz O’un neyi kastettiğini hemen anlamış olacak ki birden öfkelenip, “Kimse görüp duymayacak Okyanus! Çünkü avı ben başlattım… Kimsenin haberi olmayacak! Sadece ben..!” Dedi Son kelimeyi vurgulayarak.

Okyanus Hanım endişeli gözlerl,e, ama bu defa kararlı ses tonuyla, “Ne yaparsan yap Dipsiz Emsalsiz’de seni engelleyen biri her zaman çıkabilir!” dedi.

Dipsiz bu defa ayağa kalkıp öfke kusarcasına, “O BİRİ  HİÇ BİR  ZAMAN  ÇIKMAYACAK  OKYANUS !” diye bağırdı.

“O zaman diğeri çıkar!”

“Diğeri zaten kayıp!”

“Kaybolanı bulmak da aynı kişiye düşer o hâlde!”

“Sen kimden yanasın Okyanus, benden mi yoksa ondan mı?”

“Kimden yana olduğum konusu sadece beni ilgilendirir Dipsiz! Ama şunu bilmeni isterim, O biri eğer yaptıklarından haberi varsa, korkmak, hatta geri adım atmak bile seni kurtarmaya yetmeyecektir!”

“Beni kimse durduramaz Okyanus!” dedi her kelimeyi heceleyerek.

“Yerinde olsam bu kadar emin olmazdım Dipsiz! Son yaşadığın hezimet hâlâ aklımızda! Zafer, Galip ve tabii ben… Ne yaparsan yap, onları, hatta en nefret ettiğini durdurabilecek gücün yok! Hem olsa bile yine de başa çıkamayacaksın bana kalırsa!”

“İşte tam da bu yüzden O’nun haberi olmadan bu avı bitireceğim… Ve kazanan ben olacağım! Bu defa benimle kimse baş edemeyecek!” dedi öfkeyle. Arkasına dönüp perdeye gözlerinden ateş saçarak baktı. “Bu defa kazanan ben olacağım!” dedi, hışımla odadan ayrıldı.

Okyanus Hanım korkuyla perdeye bakıp içini çekti. “Dora ve Doruk’un hayatını mahvettik… Onur ve Seçkin’de buna dahil… Umarım senin yapabileceğin birşeyler vardır!”

Koltuğuna özenle oturdu. Düşünceyle pencereden dışarı baktı. “Seni ne kadar özledim. İkinizi de çok özledim,” dedi kendi kendine. Perdeye tekrar gözlerini çevirdi. “Kimse sizin gibi olamaz, hiç kimse sizin kadar vazgeçilmez olmadı.”

 

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz